Stale stosowanie wstrzyknięć insuliny w cukrzycy typu 1 jest po prostu podawaniem z zewnątrz hormonu, którego brakuje, ponieważ organizm utracił zdolność jego wytwarzania. Chorzy na cukrzycę typu 2, u których występują objawy względnego i częściowego niedoboru insuliny, a dieta i doustne leki hipoglikemizujące nie zapewniają osiągnięcia kryteriów wyrównania metabolicznego, także wymagają leczenia insuliną tak, aby w pełni wyrównać zaburzenia metaboliczne.

Objawy najbardziej charakterystyczne dla zwiększonego stężenia glukozy we krwi i wzmożonego wydalania glukozy z moczem, czyli dla cukrzycy, to: wzmożone pragnienie, zwiększona objętość moczu, osłabienie ogólne, gorsze gojenie się ran, częstsze zakażenia o różnym umiejscowieniu, świąd skóry, zmiany na skórze, suchość, wiotkość skóry, czy chudnięcie.

W około połowie przypadków rozpoznanie cukrzycy ustala się dopiero wtedy, kiedy choroba ta się nasili albo objawy wywoła inna dodatkowa choroba, leki lub stres. Nierzadko cukrzycę typu 2 rozpoznaje się przypadkowo, oznaczając stężenie glukozy we krwi z innych niż objawy tej choroby powodów, np. ze względu na występowanie czynników zagrożenia cukrzycą.