U około 10% ludzi, zwłaszcza w starszym wieku, występują zaburzenia polegające na powstawaniu nieco większych niż u osób zdrowych, ale nie tak wysokich jak w cukrzycy, stężeń glukozy we krwi. Jeśli po podaniu doustnie testowej dawki 75,0 g glukozy glikemia w 120 minucie mieści się w zakresie 140-199 mg/dl (7,8 - 11,0 mmol/l) to stan taki określa się mianem upośledzenia tolerancji glukozy.

Przy nagłym powstaniu hipoglikemii najczęściej obserwuje się drżenie mięśni, zdenerwowanie i pobudzenie, obfite poty, zawroty głowy, osłabienie, uczucie głodu, bicie serca.

Objawy najbardziej charakterystyczne dla zwiększonego stężenia glukozy we krwi i wzmożonego wydalania glukozy z moczem, czyli dla cukrzycy, to: wzmożone pragnienie, zwiększona objętość moczu, osłabienie ogólne, gorsze gojenie się ran, częstsze zakażenia o różnym umiejscowieniu, świąd skóry, zmiany na skórze, suchość, wiotkość skóry, czy chudnięcie.