Objawy najbardziej charakterystyczne dla zwiększonego stężenia glukozy we krwi i wzmożonego wydalania glukozy z moczem, czyli dla cukrzycy, to: wzmożone pragnienie, zwiększona objętość moczu, osłabienie ogólne, gorsze gojenie się ran, częstsze zakażenia o różnym umiejscowieniu, świąd skóry, zmiany na skórze, suchość, wiotkość skóry, czy chudnięcie.

W około połowie przypadków rozpoznanie cukrzycy ustala się dopiero wtedy, kiedy choroba ta się nasili albo objawy wywoła inna dodatkowa choroba, leki lub stres. Nierzadko cukrzycę typu 2 rozpoznaje się przypadkowo, oznaczając stężenie glukozy we krwi z innych niż objawy tej choroby powodów, np. ze względu na występowanie czynników zagrożenia cukrzycą.

Cukrzyca typu 2 rozpoczyna się nieraz bez objawów, które mogłyby alarmować chorego o zachorowaniu, tak jak zdarza się to w ostrych chorobach (np. o zapaleniu miazgi zęba świadczy gorączka, ból, zapalny obrzęk dziąsła). Początek cukrzycy jest wtedy trudno uchwytny. Trwająca kilka lat, nierozpoznana z braku objawów choroba występuje zwłaszcza u osób w wieku dojrzałym lub starszych.