Leczenie cukrzycy jest działaniem medycznym i opiekuńczym. Pacjent jest bardzo ważnym partnerem i powinien mieć wiedzę, motywację oraz odpowiednią osobowość mobilizującą go do kontroli „swojej” cukrzycy. Zadaniem lekarza jest przygotowanie chorego do prowadzenia leczenia ukierunkowanego na osiąganie optymalnych efektów.

Wczesne zastosowanie treningu fizycznego może opóźnić nasilenie się insulinooporności, a co za tym idzie pogarszanie się tolerancji glukozy i rozwój cukrzycy typu 2 oraz jej powikłań, m.in. niedokrwiennej choroby serca. Takiego efektu treningu można się szczególnie spodziewać u osób o zwiększonym ryzyku zachorowania na cukrzycę typu 2.

Do realizacji rozszerzonych celów leczniczych i prewencyjnych konieczna jest długotrwała i skuteczna wieloczynnikowa kontrola cukrzycy. Można ją uzyskać, stosując leczenie niefarmakologiczne (szczególnie w początkowym okresie cukrzycy typu 2), obejmujące modyfikacje żywienia o charakterze leczniczym i prozdrowotnym oraz wzrost aktywności fizycznej.