Cukrzyca jest stanem, w którym stężenie glukozy we krwi stale lub często jest większe od stężenia prawidłowego (hiperglikemia) i glukoza przedostaje się do moczu. Jest to wynik złożonych zaburzeń regulacji przemiany materii. Ich przyczyny, nasilenie oraz objawy mogą być różne, tak jak różne mogą być rodzaje cukrzycy.

Leczenie cukrzycy jest działaniem medycznym i opiekuńczym. Pacjent jest bardzo ważnym partnerem i powinien mieć wiedzę, motywację oraz odpowiednią osobowość mobilizującą go do kontroli „swojej” cukrzycy. Zadaniem lekarza jest przygotowanie chorego do prowadzenia leczenia ukierunkowanego na osiąganie optymalnych efektów.

Insulinoterapia spełnia różne zadania w zależności od typu cukrzycy. W cukrzycy typu 1 oraz w cukrzycy będącej wynikiem całkowitej pankreatektomii insulinoterapia ma na celu substytucję bezwzględnego niedoboru insuliny. W cukrzycy typu 2, w okresie wtórnej nieskuteczności pochodnych sulfonylomocznika, oraz w cukrzycy wtórnej - celem leczenia insuliną jest uzupełnienie jej względnego niedoboru i przezwyciężenie insulinooporności.