Odpowiednio do potrzeb w leczeniu stosuje się dwa rodzaje insulinoterapii. Pierwszy ma na celu zwiększenie podstawowej ilości insuliny, a drugi odtworzenie w sposób bardziej pełny podstawowego i poposiłkowego wydzielania insuliny przez komórki beta.

Stale stosowanie wstrzyknięć insuliny w cukrzycy typu 1 jest po prostu podawaniem z zewnątrz hormonu, którego brakuje, ponieważ organizm utracił zdolność jego wytwarzania. Chorzy na cukrzycę typu 2, u których występują objawy względnego i częściowego niedoboru insuliny, a dieta i doustne leki hipoglikemizujące nie zapewniają osiągnięcia kryteriów wyrównania metabolicznego, także wymagają leczenia insuliną tak, aby w pełni wyrównać zaburzenia metaboliczne.

Stężenie glikowanej hemoglobiny - HbA1c jest miernikiem skuteczności leczenia hipoglikemizującego, mającym także znaczenie w rokowaniu. Jak wykazały badania Diabetes Control and Complication Trial (Stany Zjednoczone, 1993) oraz United Kingdom Prospective Diabetes Study (Wielka Brytania, 1998) przy długotrwałym utrzymywaniu stężenia HbA1c poniżej 7,0%, a zwłaszcza poniżej 6,0%, istotnie zmniejsza się ryzyko powstania lub - w przypadku ich wcześniejszego zaistnienia - ryzyko dalszego rozwoju angiopatii i neuropatii.