Prewencja pierwotna obejmuje działania, które mają na celu zapobieganie rozwojowi późnych powikłań, a więc na przykład dobrą kontrolę glikemii, zaburzeń lipidowych czy ciśnienia tętniczego. Celem prewencji wtórnej jest zapobieganie dalszemu rozwojowi choroby narządu wzroku, nerek, zawałowi i niewydolności serca oraz niewydolności innych narządów.

Około 70% chorych na cukrzycę typu 2 oraz 40% na cukrzycę typu 1 wymaga leczenia hipotensyjnego. Leki hipotensyjne stosowane w tej grupie chorych nie powinny nasilać zaburzeń metabolicznych, natomiast powinny wykazywać działanie nefro- i kardioprotekcyjne.

Pojęciem neuropatii określa się występowanie wielu różnych zespołów klinicznych, takich jak: uszkodzenie mózgu, nerwów obwodowych, układu autonomicznego, powstałych w wyniku procesów zwyrodnieniowych zależnych od mikroangiopatii (niedokrwienie, zawały i mikrozawały w obrębie tkanki nerwowej) lub też od zaburzeń metabolizmu tkanki nerwowej.