Prewencja pierwotna obejmuje działania, które mają na celu zapobieganie rozwojowi późnych powikłań, a więc na przykład dobrą kontrolę glikemii, zaburzeń lipidowych czy ciśnienia tętniczego. Celem prewencji wtórnej jest zapobieganie dalszemu rozwojowi choroby narządu wzroku, nerek, zawałowi i niewydolności serca oraz niewydolności innych narządów.

Optymalne leczenie insuliną wymaga edukacji, wprowadzenia metody codziennej samokontroli, zmian w trybie życia, sposobie odżywiania, pracy, rekreacji oraz w taktyce opieki diabetologicznej i rodzinnej. Wiąże się ono także z pewnymi obciążeniami ekonomicznymi. Dobrze prowadzone, intensywne leczenie cukrzycy daje możliwość uzyskania dobrej kondycji i długiego, satysfakcjonującego życia.

Stężenie glikowanej hemoglobiny - HbA1c jest miernikiem skuteczności leczenia hipoglikemizującego, mającym także znaczenie w rokowaniu. Jak wykazały badania Diabetes Control and Complication Trial (Stany Zjednoczone, 1993) oraz United Kingdom Prospective Diabetes Study (Wielka Brytania, 1998) przy długotrwałym utrzymywaniu stężenia HbA1c poniżej 7,0%, a zwłaszcza poniżej 6,0%, istotnie zmniejsza się ryzyko powstania lub - w przypadku ich wcześniejszego zaistnienia - ryzyko dalszego rozwoju angiopatii i neuropatii.