U około 10% ludzi, zwłaszcza w starszym wieku, występują zaburzenia polegające na powstawaniu nieco większych niż u osób zdrowych, ale nie tak wysokich jak w cukrzycy, stężeń glukozy we krwi. Jeśli po podaniu doustnie testowej dawki 75,0 g glukozy glikemia w 120 minucie mieści się w zakresie 140-199 mg/dl (7,8 - 11,0 mmol/l) to stan taki określa się mianem upośledzenia tolerancji glukozy.

Prewencja pierwotna obejmuje działania, które mają na celu zapobieganie rozwojowi późnych powikłań, a więc na przykład dobrą kontrolę glikemii, zaburzeń lipidowych czy ciśnienia tętniczego. Celem prewencji wtórnej jest zapobieganie dalszemu rozwojowi choroby narządu wzroku, nerek, zawałowi i niewydolności serca oraz niewydolności innych narządów.

Za pomocą starannego, intensywnego leczenia cukrzycy jest możliwe i konieczne utrzymywanie wartości stężenia glukozy we krwi w ciągu doby w zakresie 80-160 mg/dl (4,4-8,9 mmol/l), a stężenia glikowanej hemoglobiny (HbA1c) poniżej 6,5%.