Do realizacji rozszerzonych celów leczniczych i prewencyjnych konieczna jest długotrwała i skuteczna wieloczynnikowa kontrola cukrzycy. Można ją uzyskać, stosując leczenie niefarmakologiczne (szczególnie w początkowym okresie cukrzycy typu 2), obejmujące modyfikacje żywienia o charakterze leczniczym i prozdrowotnym oraz wzrost aktywności fizycznej.

Około 70% chorych na cukrzycę typu 2 oraz 40% na cukrzycę typu 1 wymaga leczenia hipotensyjnego. Leki hipotensyjne stosowane w tej grupie chorych nie powinny nasilać zaburzeń metabolicznych, natomiast powinny wykazywać działanie nefro- i kardioprotekcyjne.

Optymalne leczenie insuliną wymaga edukacji, wprowadzenia metody codziennej samokontroli, zmian w trybie życia, sposobie odżywiania, pracy, rekreacji oraz w taktyce opieki diabetologicznej i rodzinnej. Wiąże się ono także z pewnymi obciążeniami ekonomicznymi. Dobrze prowadzone, intensywne leczenie cukrzycy daje możliwość uzyskania dobrej kondycji i długiego, satysfakcjonującego życia.